Wisznuizm w bardzo zamierzchłych czasach - Dziewiętnasto i dwudziestowieczne przeobrażenia oraz popularność na Zachodzie

Dziewiętnasto i dwudziestowieczne przeobrażenia oraz popularność na Zachodzie

W dziewiętnastym wieku sporą część hinduizmu, a więc także hinduizm, ogarnął tak zwany nurt neohinduizmu. Zapoczątkowany został przez Ramakrysznę i jego ucznia Swamiego Wiwekanandę. Charakteryzował się przede wszystkim filozofią adwajtystyczną (Śankary) i przekonaniem o równości wszystkich religii jako prowadzących do tego samego Boga, także (choć w mniejszym stopniu) naciskiem na jogę i medytacją.

Neohinduizm swobodnie łączy elementy różnych tradycji indyjskich (wisznuizmu, śiwaizmu, śaktyzmu itp.), wprowadzając w to także nauki innych religii. Hinduizm w takiej formie sprowadził na Zachód pionier - Swami Wiwekananda - co spowodowało, że społeczeństwo zachodnie zaczęło się jeszcze bardziej fascynować hinduizmem i szanować tę religię.

Kilkadziesiąt lat później dzieło Wiwekanandy kontynuował Paramahansa Jogananda, a po nim - w drugiej połowie dwudziestego wieku i w naszym stuleciu - wielu innych guru. Popularyzacja hinduizmu na Zachodzie wiązała się także z tłumaczeniem tekstów sanskryckich na języki europejskie (ta fala fascynacji zaczęła się już znacznie wcześniej - pod koniec osiemnastego wieku) oraz emigracją Hindusów do krajów Zachodu.