Wisznuizm w bardzo zamierzchłych czasach - Tamilizacja wiary hinduskiej

Tamilizacja wiary hinduskiej

Na południu Indii w okresie od VIII do X wieku e.ch. w tym samym czasie co nawracano dżinistów, zaczął się nasilać ruch bhakti. Mowa tu o dwunastu alwarach - świętych-poetach, którzy tworzyli poezję dewocyjną ku czci Wisznu, Jego inkarnacji - Ramy i Kryszny - w lokalnych językach tamilskich. Był to ważny element śri-wisznuizmu silnie kojarzonego z Ramanudźą.

Na południu Indii tamilskie elementy są jednak silniejsze w śiwaizmie niż w wisznuizmie. Niemniej silny, rozwinięty nurt bhakti wisznuickiego w trakcie średniowiecza przelał się przez całe Indie i doprowadził do powstania poezji dewocyjnej w innych lokalnych językach Indii takich jak hindi, marathi, gudżarati czy bengali (wcześniej zaś dzieła religijne pisano głównie w sanskrycie). W średniowieczu drugiego milenium e.ch. wielcy teologowie wisznuiccy tacy jak Ramanudźa, Madhwa, Wallabha, Nimbarka czy Ćajtanja udzielili mu podbudowy filozoficznej.