Wisznuizm w bardzo zamierzchłych czasach - Późniejszy rozwój śri-wisznuizmu

Późniejszy rozwój śri-wisznuizmu

Wśród licznych zwolenników Ramanudźy pojawiły się rozłamy. Śri-wisznuizm podzielił się na dwa odłamy: tenkalajów i watakalajów. Ci pierwsi uważali, że do Waikunthy wstępuje się wyłącznie za sprawą nieskończonej łaski Wisznu i nie wymaga to własnego wysiłku. Szkoła ta zwana jest popularnie szkołą kota (tak samo jak kotka nosi swe kocięta w pysku bez wysiłku z ich strony tak Wisznu ochrania swego wielbiciela). Watakalajowie uważali, że wybawienie wymaga zarówno łaski Wisznu jak i wysiłku wyznawcy. Dlatego zwano ten system szkołą małpy (małpięta muszą się trzymać swej matki, która je nosi). W śri-wisznuizmie rozwinął się trzeci odłam - ramanandowie, a w nim kolejne odłamy. Opisane są w następnej sekcji. Kolejny odłam pojawił się znacznie później - w XIX wieku - a była to Swaminarajan sampradaja.