Wisznuizm w bardzo zamierzchłych czasach - Ramanudźa

Ramanudźa

Ramanudźa żyjący w dwunastym i trzynastym wieku był jednym z największych filozofów i teologów wisznuizmu. Był głównym nauczycielem duchowym tradycji śri-wisznuizmu. Bazował na systemie Adi Śankary, chociaż w pewnym sensie Śankara był też jego największym rywalem. Ramanudźa zmodyfikował jego koncepcje. Nadal twierdził, że rzeczywistość jest tylko jedna, lecz dzieli się na trzy sfery: Wisznu, materię i dusze. Materie i dusze są zależne od Wisznu, ale Wisznu jest też zależny od dusz.

Ramanudźa nauczał, że dusza rozwijając duchowo przechodzi do nieba wisznuickiego (Waikunthy), aby przebywać razem z Wisznu w Jego przejawionej postaci i go wiecznie wielbić. Uświadamia sobie, że jest Jego nieodłączną częścią, jednak nigdy nie staje się tożsamym z Wisznu. Ramanudźa kładł główny nacisk na bhakti - żarliwe wielbienie Wisznu. Uważał Boga za istotę pełną łaski i miłości. Ramanudźa napisał wiele dzieł w tym znaną analizę Bhagawad-gity. Założył liczne świątynie i głosił swe nauki na rozległym obszarze Indii południowych. Jego wpływ widać bardziej w religii niż w filozofii. Związane z nim miejsca święte takie jak Śrirangam czy Tirupati są ważnymi ośrodkami kultu religijnego.